Ano ang
Isusuot Ko?

Halos wala nang bakanteng parte ng kama ni Leah sa dami ng damit na nakapatong. Nandoon ang tatlong outfit na kanina pa niya pinagpapalit-palit.

Suot. Tingin sa salamin. Palit na naman.

Bukas na ang “This Is Me” showcase sa school. May kakanta, may magpapakita ng art, at may magkuwento tungkol sa isang bagay na importante sa kanila.

Ang kay Leah ay tungkol kay Nanay Cora, ang lola niya. Si Nanay Cora ang nagturo sa kaniya na manahi.

Ang photos para sa presentation? Tapos na.
Ang slides? Tapos na rin.
Ang damit? Ayun ang problema.

“Ano ba talaga ang isusuot ko?” sabi ni Leah.

May tatlo siyang pinagpipilian.

Outfit A: itim na kamiseta, dark gray na palda-shorts, at sneakers.

Outfit B: kulay rosas na cardigan, puting kamiseta, maluwag na cargo pants, at maliit na shoulder bag.

Outfit C: puting kamiseta, maluwag na maong, sneakers, at denim jacket na may mga patch.

Hindi ordinaryong jacket ang Outfit C. Ang mga patch nito ay ginawa nila ni Nanay Cora.

Tingnang mabuti ang A, B, at C bago basahin ang group chat.

Sa huli, ginawa niya ang ginagawa niya kapag hindi na talaga makapagdesisyon: kinuhanan niya ng mirror photo ang tatlo at ipinasa ang problema sa group chat.

Gets naman ni Leah ang paliwanag ni Mika. Pero siyempre, ang naiwan sa utak niya ay iyong unang message: Sobrang… ikaw. Mabuti ba iyon? Ibig bang sabihin, creative? O parang, “Ay, Leah na Leah—hindi masyadong pang-event”?

Kinabukasan, nag-decide si Leah na subukan ulit ang tatlong outfit. Isa-isa.

Nauna ang Outfit B. Isinuot niya ang kulay rosas na cardigan, puting kamiseta, at maluwag na cargo pants.

Tumingin siya sa salamin. “Cute.”

Nag-practice siya ng presentation.

Pero maya-maya, dumulas ang maliit na shoulder bag.

Inayos niya. Nagpatuloy siya. Dumulas ulit.

“Okay. Cute nga. Pero ang hassle nito.”

Nagbihis siya. Outfit A naman. Itim na kamiseta, dark gray na palda-shorts, at sneakers.

Maayos. Simple. Wala namang mali.

Pero habang tinitingnan niya ang sarili, parang may kulang.

“Parang nakita ko na 'to somewhere.”

Maganda ang outfit. Pero hindi niya masyadong feel na siya iyon. Generic. Karaniwan.

May isa pang choice. Outfit C.

Kinuha niya ang puting kamiseta at maluwag na maong. Tapos hinanap niya ang denim jacket.

Wala sa kama. Wala rin sa aparador.

“Ha? Nasaan na 'yung jacket ko? Kanina lang nandito 'yon!”

Sa wakas, nakita rin ni Leah ang jacket.

“Finally!”

Isinuot niya ito at humarap sa salamin.

Isa-isa niyang tiningnan ang mga patch. May maliit na dilaw na camera. Ito 'yung tinahi nila ni Nanay Cora nang matuto siyang kumuha ng mga litrato gamit ang camera.

May pulang bulaklak na gawa sa tela ng lumang kurtina ni Nanay Cora. Para ito sa bulaklak na tinanim nila ni Nanay Cora sa hardin.

May iba pang maliliit na retaso na ginawa nilang patch.

Sa loob ng kuwelyo, may tatlong salitang tinahi ni Nanay Cora gamit ang purple na sinulid: Make it yours.

Napangiti si Leah.

Tumingin siya sa laptop. Nandoon ang title ng presentation niya: Things My Grandmother Taught Me.

“Teka…”

Doon niya naintindihan ang sinabi ni Mika. Sobrang… ikaw. Hindi dahil weird ang jacket. Hindi dahil masyado itong casual. Kundi dahil may kuwento ito. At kuwento niya iyon.

Nag-practice ulit si Leah habang suot ang Outfit C.

Mas komportable siya. Mas gusto rin niya ang jacket.

Pero napatingin siya sa ibang damit sa kama.

Gusto pa rin niya ang maliit na bag. Gusto niya rin ang pink earrings niya.

“Wait. Bakit kailangan kong pumili ng isang buong outfit?”

Pwede naman niyang pagsamahin ang mga gusto niya.

Kinabukasan, suot niya ang puting kamiseta, maluwag na maong, sneakers, at denim jacket na may mga patch. Kinuha rin niya ang maliit na black shoulder bag at pink earrings.

Pagkakita sa kaniya ng mga kaibigan niya, naglabasan agad ang messages sa group chat.

Sa kalagitnaan ng presentation, ipinakita ni Leah ang picture ng jacket noong kaunti pa lang ang patches.

Pagkatapos, tumalikod siya para makita ng audience ang jacket na suot niya ngayon.

“Sabi ni Nanay Cora, huwag agad itapon ang maliliit na retaso,” sabi ni Leah. “Pwede pa silang maging parte ng bago.”

Tiningnan niya ang mga patch.

“Parang memories din. Maliit lang ang bawat isa. Pero kapag pinagsama-sama, parte na sila ng kuwento mo.”

Pagkatapos ng presentation, bumalik si Leah sa upuan niya.

Hindi niya alam kung siya ba ang may pinakamalakas na palakpak. Hindi na rin niya iniisip kung sapat bang pang-event ang damit niya.

Komportable siya. Gusto niya ang suot niya.

At higit sa lahat, siya ang pumili nito.